Οι υπερπαιχνιδάρες Blasphemous I & II

Αν υπάρχει κάτι που μπορεί να τραβήξει την προσοχή ενός gamer με αδυναμία στην pixel art αισθητική των χρυσών εποχών του SNES και του Mega Drive, αλλά και στις σύγχρονες προκλήσεις τίτλων όπως το Dead Cells, αυτό είναι αναμφίβολα η σειρά Blasphemous. Δημιουργήματα της ισπανικής The Game Kitchen, τα δύο αυτά παιχνίδια δεν είναι απλώς action-platformers ή τυπικά Metroidvanias. Είναι μια κατάδυση σε έναν μακάβριο, θρησκευτικά διεστραμμένο κόσμο που σε στοιχειώνει και σε προκαλεί ταυτόχρονα.

Τι είναι ακριβώς τα Blasphemous; 💣

Τα παιχνίδια διαδραματίζονται στην Cvstodia, μια σκοτεινή γη που μαστίζεται από μια υπερφυσική, τιμωρητική δύναμη γνωστή ως The Miracle (Το Θαύμα). Το "Θαύμα" παίρνει τις ενοχές, τις αμαρτίες και τις προσευχές των ανθρώπων και τις μετατρέπει σε σαρκικές, τερατώδεις μορφές.

Μέσα σε αυτό το γοτθικό εφιάλτη, το παιχνίδι παντρεύει την εξερεύνηση ενός κλασικού Metroidvania με τις ανελέητες μάχες ενός Souls-like. Κάθε δωμάτιο κρύβει μυστικά, κάθε άλμα θέλει προσοχή, και κάθε εχθρός μπορεί να σε στείλει πίσω στο τελευταίο checkpoint αν δεν τον πάρεις στα σοβαρά. Το πρώτο παιχνίδι έθεσε τις βάσεις με βαρύ, μεθοδικό combat, ενώ το Blasphemous 2 άνοιξε τον κόσμο, πρόσφερε μεγαλύτερη ευελιξία στο platforming και πολλαπλά όπλα, εξελίσσοντας τη φόρμουλα στο έπακρο.

Ο Πρωταγωνιστής: The Penitent One

Στο επίκεντρο όλων βρίσκεται ο Penitent One (Ο Μετανιωμένος). Φορώντας την εμβληματική περικεφαλαία Capirote – καλυμμένη με αγκάθια και αίμα – είναι ο μοναδικός επιζών της σφαγής του τάγματός του (Brotherhood of the Silent Sorrow).

Ο Penitent One δεν μιλάει. Επικοινωνεί μέσα από το σπαθί του στο πρώτο παιχνίδι, το Mea Culpa, ένα όπλο γεννημένο από τις ίδιες τις ενοχές. Στο δεύτερο παιχνίδι, το οπλοστάσιο μεγαλώνει, επιτρέποντας στους παίκτες να επιλέξουν ανάμεσα στο βαρύ Veredicto (θυμιατό-ρόπαλο), τα ταχύτατα διπλά ξίφη Sarmiento & Centella, και το ισορροπημένο Ruego Al Alba. Ο ήρωάς μας είναι η απόλυτη ενσάρκωση της σιωπηλής εκδίκησης και της εξιλέωσης.

Bosses και Mini-Bosses που Μένουν Χαραγμένα στη Μνήμη

Αν ένα πράγμα κάνει τα Blasphemous να ξεχωρίζουν, είναι τα boss fights. Τα σχέδιά τους μοιάζουν βγαλμένα από πίνακες του Goya, προσφέροντας μάχες που απαιτούν τέλεια αντανακλαστικά και στρατηγική.

Από το Blasphemous 1:

• Ten Piedad: Ένα τεράστιο, τερατώδες πλάσμα φτιαγμένο από ρίζες και οστά, που θυμίζει ένα διεστραμμένο άγαλμα Pietà. Από τα πρώτα μεγάλα τεστ του παιχνιδιού.

• Melquíades, The Exhumed Archbishop: Ίσως το πιο εντυπωσιακό οπτικά boss. Ένας τεράστιος, στολισμένος σκελετός επισκόπου, τον οποίο μεταφέρουν δεκάδες χέρια πιστών.

• Expósito, Scion of Abjuration: Ένα γιγάντιο μωρό που κλαίει στο φόντο, ενώ αντιμετωπίζεις ένα θανατηφόρο τεράστιο σκουλήκι. Η επιτομή του "creepy".

• Crisanta of the Wrapped Agony: Η νέμεσις του Penitent One. Μια τυφλωμένη ιππότης που προσφέρει ίσως το πιο έντονο, γρήγορο και βασισμένο στα parries boss fight του παιχνιδιού.

Από το Blasphemous 2:

• Odón of the Confraternity of Salt: Ένας επιβλητικός πολεμιστής που χρησιμοποιεί τη θάλασσα και το αλάτι εναντίον σου, δημιουργώντας μια επική ατμόσφαιρα.

• Eviterno, First of the Penitents: Το απόλυτο skill check του δεύτερου παιχνιδιού. Μια μάχη ρυθμού, αντανακλαστικών και απόλυτης ακρίβειας που θυμίζει τους καλύτερους μηχανισμούς των modern action games.

Λόγοι για να Κολλήσει Κάποιος

Γιατί, λοιπόν, αξίζει να επενδύσεις δεκάδες ώρες στην Cvstodia;

1. Το Ανεπανάληπτο Art Direction: Η pixel art των Blasphemous είναι σεμιναριακού επιπέδου. Τα animations είναι fluid, τα backgrounds είναι πίνακες ζωγραφικής, και η χρήση της χρωματικής παλέτας (ειδικά αν παίζεις σε dark mode ή σε ένα καλό monitor) αναδεικνύει κάθε μακάβρια λεπτομέρεια.

2. Το Combat System & τα Executions: Κάθε χτύπημα έχει "βάρος". Το να κάνεις το τέλειο parry την τελευταία στιγμή και να αντεπιτεθείς, είναι απίστευτα ικανοποιητικό. Στα συν, τα brutal execution animations που ανταμείβουν το επιθετικό παιχνίδι.

3. Το Lore (Η Ιστορία πίσω από τα αντικείμενα): Όπως και στα παιχνίδια του Miyazaki, η ιστορία δεν σου δίνεται στο πιάτο. Πρέπει να διαβάσεις τις περιγραφές των αντικειμένων, των προσευχών (Prayers) και των Rosary Beads για να κατανοήσεις την τρέλα αυτού του κόσμου.

4. Το Μουσικό Αριστούργημα του Carlos Viola: Το soundtrack είναι ένα μείγμα από ισπανική κιθάρα, μελαγχολικά έγχορδα και πένθιμα εμβατήρια. Σε βυθίζει από το πρώτο λεπτό στην απελπισία, αλλά και στο μεγαλείο της Cvstodia.

5. Η Εξέλιξη: Το πώς νιώθεις τον εαυτό σου να βελτιώνεται. Στην αρχή, κάθε εχθρός μοιάζει με βουνό. Μετά από λίγες ώρες, χορεύεις ανάμεσά τους, αλλάζοντας όπλα στον αέρα (στο Blasphemous 2) και χρησιμοποιώντας τα spells (Prayers) με χειρουργική ακρίβεια.

Οι Βασικές Διαφορές: Η Εξέλιξη του Πόνου

Παρόλο που μοιράζονται το ίδιο DNA, τα δύο παιχνίδια διαφέρουν σημαντικά στον πυρήνα του gameplay τους. Το πρώτο παιχνίδι είναι πιο τραχύ, πιο "βαρύ" και τιμωρητικό, ενώ το δεύτερο αγκαλιάζει πλήρως την ταυτότητα ενός σύγχρονου, ρευστού Metroidvania.

Μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές που θα παρατηρήσει κανείς αμέσως, είναι η αφαίρεση του instant-death. Στο Blasphemous 1, μια λάθος εκτίμηση σε ένα άλμα πάνω από καρφιά σήμαινε ακαριαίο θάνατο και επιστροφή στο checkpoint. Στο Blasphemous 2, τα καρφιά απλώς σου αφαιρούν λίγο health και σε κάνουν respawn στην άκρη της πλατφόρμας, κάνοντας την εξερεύνηση πολύ λιγότερο εκνευριστική.

Επιπλέον, η δομή του κόσμου άλλαξε. Το πρώτο παιχνίδι ήταν πολύ ανοιχτό από την αρχή, αλλά με έναν τρόπο που συχνά σε άφηνε να αναρωτιέσαι πού πρέπει να πας, χωρίς ξεκάθαρα "Metroidvania" abilities (όπως double jump). Το sequel φέρνει παραδοσιακά abilities που ξεκλειδώνουν νέες περιοχές, προσφέροντας μια πιο γνώριμη και ικανοποιητική αίσθηση προόδου.

Συγκριτικός Πίνακας: Blasphemous 1 vs 2

Mini-Reviews

Review: Blasphemous 1 (Το Αυθεντικό Αριστούργημα)

Το πρώτο παιχνίδι είναι μια ωμή, ανόθευτη εμπειρία. Το combat του απαιτεί υπομονή, ρυθμό και αφοσίωση στο parry. Η ατμόσφαιρα της Cvstodia εδώ είναι ασυναγώνιστη – νιώθεις την απόγνωση του κόσμου σε κάθε pixel. Ναι, το platforming του συχνά μοιάζει άκαμπτο, θυμίζοντας κλασικούς ρετρό τίτλους όπου κάθε pixel μετράει, και το instant-death στα καρφιά μπορεί να σε κάνει να κλείσεις το παιχνίδι από τα νεύρα σου. Όμως, αντέχοντας τον πόνο (όπως ακριβώς ο Penitent One), ανταμείβεσαι με ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά και μοναδικά παιχνίδια δράσης της δεκαετίας.

Βαθμολογία: 8.5/10

Review: Blasphemous 2 (Η Τέλεια Εξέλιξη)

Η The Game Kitchen πήρε το feedback των παικτών και δημιούργησε ένα sequel που παίζεται... σαν νερό. Η προσθήκη τριών διαφορετικών όπλων δεν αλλάζει απλώς το combat, αλλά μεταμορφώνει όλο το platforming και την επίλυση γρίφων. Η ροή της μάχης είναι φρενήρης και θυμίζει τα καλύτερα σύγχρονα, γρήγορα action games (με λίγη από την εθιστική ταχύτητα τίτλων όπως το Dead Cells). Μπορεί να έχασε λίγο από εκείνη την αρρωστημένη, αποπνικτική μαυρίλα του πρώτου τίτλου υπέρ μιας πιο "gamified" προσέγγισης, αλλά ως video game, το Blasphemous 2 είναι ένα masterclass στο level design και στο combat loop.

Βαθμολογία: 9/10

Ποιο είναι τελικά καλύτερο; (Το Verdict)

Αν πρέπει να διαλέξω ένα, το Blasphemous 2 παίρνει το στέμμα.

Ο λόγος είναι απλός: Σέβεται περισσότερο τον χρόνο του παίκτη. Τα Quality of Life (QoL) improvements, η ποικιλία στα όπλα και το απίστευτα ρευστό platforming το κάνουν ένα παιχνίδι που κυριολεκτικά δεν θέλεις να αφήσεις από τα χέρια σου.

Ωστόσο, υπάρχει ένα μεγάλο "αλλά". Το πρώτο Blasphemous έχει κάτι το ανεπανάληπτο στην καλλιτεχνική του διεύθυνση και το lore του. Είναι μια πιο "pure" και βαριά εμπειρία. Αν θέλεις απλά ένα κορυφαίο, εθιστικό Metroidvania, παίζεις το 2. Αν όμως θέλεις να βιώσεις την απόλυτη κατάδυση στην απόγνωση της Cvstodia και να νιώσεις την ικανοποίηση της επιβίωσης ενάντια σε κάθε πιθανότητα, το 1 παραμένει υποχρεωτικό. Το ιδανικό σενάριο; Τα παίζεις με τη σειρά και βλέπεις μπροστά στα μάτια σου ένα indie studio να γράφει ιστορία.

Εν κατακλείδι, τα Blasphemous 1 & 2 δεν είναι απλά παιχνίδια που τα τερματίζεις και τα ξεχνάς. Είναι εμπειρίες που χαράσσονται στο μυαλό σου. Είτε είσαι λάτρης της ρετρό αισθητικής, είτε ψάχνεις το επόμενο δύσκολο παιχνίδι να τεστάρει τις ικανότητές σου, ο δρόμος του Penitent One είναι ένας δρόμος που αξίζει να περπατήσεις.

Sorrowful be the heart, Penitent One.